Znak aztecki · 19 z 20
Quiahuitl: Deszcz
Quiahuitl, Deszcz, dziewiętnasty znak tonalpohualli, łączył się w życiu Azteków z porą deszczową, od której zależał każdy zbiór kukurydzy. Deszcz bywał łagodny i życiodajny, ale też gwałtowny, z gradem i piorunami, dlatego znak nosi w sobie zarówno dar, jak i nieprzewidywalność. W kodeksach znak ma często postać twarzy boga Tlaloc z charakterystycznymi okręgami wokół oczu. W micie o kolejnych słońcach jedna z dawnych epok, Słońce Deszczu, skończyła się deszczem ognia, co dodaje znakowi wątek oczyszczenia i odnowy. Kierunkiem tego znaku jest zachód. Według Kodeksu Borgia patronem dnia jest Tonatiuh, bóg słońca, który daje światło i ciepło. Słońce i deszcz razem sprawiają, że ziarno dojrzewa, więc ta para mówi o równowadze między dawaniem a przyjmowaniem. Osoby urodzone w dniu Quiahuitl tradycja opisuje jako hojne, wrażliwe i skłonne do pomagania. Często mają silną intuicję, dobrze wyczuwają cudze potrzeby i chętnie dzielą się tym, co mają. Ich nastrój potrafi zmieniać się jak pogoda, ale szybko wracają do równowagi. Wyzwaniem jest troska o siebie i oszczędzanie własnych sił. W dobrym wydaniu znak sprzyja pracy na rzecz innych, opiece nad tym, co rośnie, i budowaniu wspólnoty.
Trzynastka 1 Quiahuitl
Deszcz otwiera siódmą trzynastkę cyklu, rozpoczynaną dniem 1 Quiahuitl i pozostającą pod opieką Tlaloc, boga deszczu i burzy. Opady przynoszą plon, ale bywają nieprzewidywalne, dlatego dawne przekazy podchodziły do tego okresu z ostrożnością. Tradycja widzi w nim czas pielęgnowania tego, co zostało zasiane, cierpliwego czekania na efekty, hojności wobec innych i uważności na zmienne nastroje.