Kupało
Kupało
przesilenie letnie · 21 czerwca - 22 czerwca
Kupało, w innych wersjach Kupała, to imię związane przede wszystkim z nocą świętojańską, obchodzoną wśród Słowian wschodnich jako święto Iwana Kupały. Obrzęd jest dobrze poświadczony: palono ogniska, skakano przez płomienie, puszczano wianki na wodę, zbierano zioła i szukano kwiatu paproci. Znacznie mniej pewne jest istnienie boga o tym imieniu. Pisali o nim dopiero autorzy nowożytni, a wielu językoznawców wywodzi nazwę od kąpieli i od świętego Jana Chrzciciela, którego dzień przypada na tę porę. W horoskopie słowiańskim Kupało opiekuje się tylko dwoma dniami, 21 i 22 czerwca, czyli przesileniem letnim, gdy noc jest najkrótsza, a dzień najdłuższy. Osobom spod tego patronatu przypisuje się pasję, intensywność przeżyć i silną intuicję. Uchodzą za osoby, w których spotykają się przeciwieństwa: ogień i woda, radość i powaga, potrzeba bliskości i niezależności. Tradycja tego systemu widzi w nich osoby pełne energii, zdolne porwać innych do wspólnego działania, choć ich nastroje bywają równie zmienne jak płomień ogniska. Mówi się też, że mocno przeżywają ważne chwile i długo je pamiętają.
Skąd to się wzięło: Warto powiedzieć to wprost: horoskop słowiański nie pochodzi od dawnych Słowian. To współczesna konstrukcja, którą badacze opisują jako tradycję wymyśloną, powstałą prawdopodobnie w drugiej połowie XX wieku. Słowianie przed chrystianizacją nie zostawili własnych tekstów o swoich bogach, a to, co wiemy, pochodzi głównie z relacji kronikarzy, kazań przeciw pogaństwu i znacznie późniejszego folkloru. Część postaci, na przykład Lelę, Kostromę czy Żywię, znamy jedynie z późnych lub niepewnych źródeł, dlatego ich opisy w tym horoskopie warto czytać jako współczesną interpretację.