Stacje Księżyca · 25 z 28
Sad al-Achbija
Namioty pojawiają się w nazwie stacji Sad al-Achbija, czyli szczęście namiotów. Wyznaczała ją mała grupka gwiazd wokół dzbana Wodnika, z Sadachbią, czyli gammą Wodnika, a ich układ bywa porównywany do namiotu. Nazwę tłumaczy się też inaczej: w porze jej porannego wschodu ukryte przez zimę stworzenia miały wychodzić ze swoich kryjówek. Stacja obejmuje odcinek od 8°34' do 21°26' Wodnika. W Picatrixie i u Agrippy jej obraz jest surowy, związany z oblężeniami i rozstaniami, choć umacniała też mury i przyspieszała posłańców. Osoby urodzone z Księżycem w tej stacji często tworzą wokół siebie bezpieczny krąg bliskich osób i dbają o jego granice. Dobrze przekazują wiadomości i łączą różne grupy. Potrzebują schronienia, w którym odpoczywają od świata. Sprzyja im praca z ludźmi w rytmie, który zostawia czas na samotność.
Gdy Księżyc jest w tej stacji
Oblężenia, rozstania i umacnianie murów pojawiają się w dawnych listach przy stacji Sad al-Achbija. Agrippa dodaje, że przyspieszała posłańców, więc sprzyjała szybkim wiadomościom. Radzono w niej raczej unikać ślubów i nowych związków. Ten zestaw dobrze pokazuje, że nazwa mówiąca o szczęściu nie zawsze oznaczała w praktyce samą pomyślność.
Skąd to się wzięło: Podział nieba na stacje Księżyca znano w Arabii przed islamem jako kalendarz gwiazd i pogody, zwany anwa: wschody i zachody kolejnych gwiazd o świcie zapowiadały deszcze i upały. Do astrologii zachodniej stacje trafiły przez Picatrix, arabski traktat z XI wieku, a w XVI wieku opisał je Agrippa. Oba teksty liczą równe odcinki od 0° Barana tropikalnego i tak samo liczymy tutaj, choć przez precesję gwiazdy przesunęły się względem nich. Dawne zalecenia, na przykład dobre dni na podróż, to ciekawostka historyczna.