27 nakszatr
Najstarsze teksty wedyjskie dzielą niebo nie na dwanaście znaków, lecz według drogi Księżyca. Nakszatry, czyli rezydencje księżycowe, to dwadzieścia siedem równych odcinków ekliptyki po 13°20'. Księżyc przechodzi przez jedną z nich mniej więcej w ciągu doby, więc niemal każdy dzień ma swoją nakszatrę, a każda nakszatra swój charakter. Pierwszą jest Aświni na początku znaku Mesza, ostatnią Rewati na końcu znaku Mina. Każda nakszatra dzieli się na cztery pady, czyli ćwiartki. Pady odpowiadają kolejnym znakom nawamsy, dlatego każda nakszatra może brzmieć nieco inaczej w zależności od pady, w której stoi graha. Każda nakszatra ma też władcę spośród dziewięciu grah. Władcy powtarzają się trzy razy wokół zodiaku w stałej kolejności: Ketu, Śukra, Surja, Czandra, Mangala, Rahu, Guru, Śani i Budha. Do tego dochodzą bóstwo opiekuńcze i symbol, które podpowiadają sens nakszatry. Krittika należy do Agniego, boga ognia, a jej symbolem jest ostrze, Puszja do Brihaspatiego, nauczyciela bogów, a Rewati do Puszana, opiekuna podróżnych i zagubionych. Nakszatra Księżyca, nazywana dźanma nakszatrą, uchodzi w dźjotiszu za jeden z najważniejszych punktów wykresu. Opisuje sposób odczuwania, instynktowne reakcje i potrzeby umysłu, a w wielu rodzinach do dziś pomaga przy wyborze imienia dziecka i ocenie zgodności w związku. To od niej zaczyna się też odliczanie dasz Wimśottari, czyli okresów opisujących zmieniające się akcenty życia.